bayramda ziyaret adet, evde bulamamak oh ne saadet

Ahududu, kolonya ve bitmez ziyaretler

50 yıl öncesinin ortasınıf kentli alışkanlıklarıyla yaşamaya devam eden küçük bir kesimin bakışıyla yazdığım yazılar bugünkü toplumsal değişim ortamında 'marjinal' kalabilir; ama, anıların giderek daha da önem kazandığı bir yaş döneminde buna hakkım var.Bayram bitmek üzere; ama söylemeden edemeyece

ğim. Bayramların eski tadını arayanlara rastladıkça,

ardarda dizilmi

ş

bayram ziyaretleriyle uzayıp giden (çocuklar için) bitmek bilmeyen günler aklıma gelir.

Her bayramda tatile çıktıkları için ayıplanan (40 hatta 50 altındaki) anne-babaların bu kaçış planlarını, ailevi olandan uzak durma isteklerini anlamak için üretilebilecek bir çok hipotezin arasına herkesin anısındaki ziyaretleri ve sıkılmaları eklemeliyim.

Günümüz orta ve üstorta sınıfının gündeminden hızla silinmekte hatta silinmi

ş

bir davranı

ş tarzı olan bayram ziyaretlerinin ‘usul’den olması bir çoğumuzun gençlik geçmişimizi nitelendirmek için kullandığı düzen karşıtlığını tetikleyerek ‘anti-ziyaret’ kılmaya yetmiştir.

Her kuşak gibi bir davranışı ya da tercihi kendimize özgü sanma alışkanlığına bir anlığına karşı koymayı deneyelim.

Anne-babalarımızın yorgun argın vardıkları hedef apartmanlardan birisinde dı

ş

kapıyı açık bulup aranan daireye tırmandıkları anı dü

şünün.

zil ilk çalı

ş

ta açılmadı

ğında

kapıya bir an evvel kartvizitlerini sıkı

ş

tırdıktan sonra çıkıp gitme tela

ş

ının anlamı ne olabilir? olur a, evde olmayan dost ya da akrabalar her an bir ba

şka kapıdan çıkagelerek, yeni bir ziyareti başlatabilirler.

Çok hevesli olduklarını sandı

ğımız bu ziyaretleri anne-babalarımızın da epeyce

isteksizce gerçekle

ş

tirdiklerini dü

şünemez miyiz

?

Üstelik bizim gibi

duru

ş sergileme lüksüne de sahip değillerken…

Bir bayram ziyaretinde kuzenlerim ve çocuklarından oluşma bir grup ile bu konuları konuşup anneannemden kalma bayram reçeteleriyle yapılmış ahududu likörlerini yuvarlarken büyük kuzenlerden birisi her şeyi kendimize ya da dönemimize özgü sanma eğiliminin yolunu net biçimde kesiverdi. ‘Biz çocukken bir söz vardı; ’ Anne babalarımızdan ne kadar da farklı olduğumuzu sanmaya başladığımız anda, karşımıza çıkıveren onların neredeyse tıpkısı olduğumuz gerçeği önce bir şaşkınlık yarattı. Şaşkınlığı pe-re-ja limon kolonyası ikramı ile giderdik. Çocuklar Pe-re-ja’nın açılımını ipad’inde google’ladılar. Bayram böyle geçti.